യന്ത്രങ്ങൾ പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ സ്വന്തം ജീവശ്വാസം നൽകി ആ കുഞ്ഞിനെ രക്ഷിക്കാൻ ഡോക്ടർ സുരേഖ തീരുമാനിച്ചു. ഒരു നിമിഷം പോലും വൈകാതെ അവർ കുഞ്ഞിന് മൗത്ത്-ടു-മൗത്ത് റെസസിറ്റേഷൻ നൽകാൻ ആരംഭിച്ചു. കണ്ടുനിൽക്കുന്നവരുടെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കുന്ന ആ നിമിഷങ്ങളിൽ, തുടർച്ചയായ ഏഴ് മിനിറ്റോളമാണ് ഡോക്ടർ ആ കുഞ്ഞിന്റെ വായിലേക്ക് സ്വന്തം ശ്വാസം ഊതിനൽകിയത്. തളരാതെ, ഒരു ജീവനും വിട്ടുകൊടുക്കില്ലെന്ന ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ അവർ ആ കുരുന്നിന് ശ്വാസം നൽകിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഓരോ സെക്കൻഡും മണിക്കൂറുകൾ പോലെ നീണ്ടുനിന്ന ആ ഏഴ് മിനിറ്റുകൾക്കൊടുവിൽ ഒരു അത്ഭുതം സംഭവിച്ചു. ഡോക്ടറുടെ അർപ്പണബോധത്തിന് മുന്നിൽ മരണം വഴിമാറി. ആ കുഞ്ഞ് പതുക്കെ സ്വന്തമായി ശ്വാസമെടുക്കാൻ തുടങ്ങി. എല്ലാവരെയും ആശ്വാസത്തിന്റെ കണ്ണീരിലാഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് ആ കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ ആശുപത്രി വരാന്തയിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. തങ്ങളുടെ മുന്നിലെത്തുന്ന ഓരോ ജീവനും വിലപ്പെട്ടതാണെന്ന് കരുതുന്ന, അതിനായി ഏതറ്റം വരെയും പോകുന്ന ഇത്തരം ഡോക്ടർമാർ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. മെഡിക്കൽ സയൻസിന്റെ സാങ്കേതികവിദ്യകൾ പരാജയപ്പെട്ടിടത്ത് ഒരു ഡോക്ടറുടെ നിശ്ചയദാർഢ്യവും സ്നേഹവും എങ്ങനെയാണ് ഒരു അത്ഭുതം സൃഷ്ടിച്ചത് എന്ന് ഈ സംഭവം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
